Norbert Pokojski

Mimo pojawiającego się uzębienia Nobcio tryska radością, chwilami zakrapianą łzami;) Na szczęście mamy super żel do dziąsełek!

Coś jest małego i ostrego…. jednak jeszcze ząbka nie przypomina. Chyba, że kiełka

Wróciliśmy z „Tęczy” i z „Sobieszewa”… cóż mogę rzec, warto było. Spotkaliśmy wiele ciekawych osób, które cechowały się niebywale ciepłym podejściem do dzieci z problemami wzroku. Każde dziecko było traktowane indywidualnie, względem potrzeb i możliwości. Dostaliśmy garść cennych informacji np. aby każdą powtarzającą się czynność poprzedzać werbalno-dotykowym wstępem, przedstawiono nam także nowe techniki masażu i bujania. Nobuś jechał pierwszy raz pociągiem i trzeba przyznać, że trudy podróży zniósł bardzo dzielnie. Mały nie musiał siedzieć w nosidle, czego w samochodzie się nie uniknie. Całą podróż można uznać za udaną, z dwoma wyjątkami: nie wzięliśmy wózka, a jednak za ciężko się chodzi z nosidłem. Po drugie nasz pociąg w drodze powrotnej ze stolicy miał wypadek, w wyniku, którego musieliśmy wrócić do pobliskiej stacji i czekać na następny intercity. Przyjechał po godzinie, niestety cały zatłoczony. Na szczęście udało się nam usiąść z Nobciem, Art zaś stał na korytarzu.