Norbert Pokojski

Sporo czasu ostatnio spędziliśmy w domu, ciesząc się z efektów integracji sensorycznej i hipoterapii. Norbercik zafascynował się skakaniem, bujaniem w każdej postaci, turlaniem, a o nadwrażliwości słuchowej i dotykowej też już nie pamiętamy!

Kilka dni temu byliśmy pobrać krew do badań hormonów. Niby nic takiego, ale my przed oczyma mamy iście dantejskie sceny, a Nobciu jako główny aktor istnego koszmaru (kiedy mimo najżyczliwszych intencji osób wykonujących – żadnej żyłki nie można znaleźć) nie może nabrać zaufania do obcych przez bardzo dłuuuugi czas.
Tak i tym razem jechaliśmy by dokonać tego, co nieuniknione. Norbercik bardzo zdenerwował się miejscem, zapachem, harmidrem, ale po dokładnym wytłumaczeniu co będzie się działo – „pik w rączkę, policzymy do 10 i koniec” stało się. Policzyliśmy do dziesięciu i było po wszystkim! Norbercik dzielnie siedział, przytulił i oczywiście dostał ekstra nagrodę Wielka radość nas ogarnia, kiedy widzimy jak synek nauczył się panować nad emocjami. Może dla wielu to nic takiego, jednak dla nas to kolejny etap w wyczekiwaniu na wspólną komunikację.

Kiedy wydawało się, że dobiliśmy wirusowych maruderów i wychodzimy na prostą, w piątkowe południe trafiliśmy do szpitala. Norbercik z dnia na dzień stał się rozdrażniony, wszystko czego nie zje/wypije jest przez organizm odrzucane, mocno wymiotuje. Podajemy elektrolity, ale wkrótce staje się jasne, że nie ma na co czekać. Gołym okiem widać, że się odwadnia. Najpierw do lekarza, do przychodni po skierowanie (w końcu formalności przede wszystkim), następnie do szpitala, gdzie osiągamy cel wyprawy w postaci kroplówki. Na szczęście wymioty ustały. Pozytywem jest również to, że przebywamy w pojedynczym pokoju, co znacznie poprawia komfort, a przecież nie jest regułą.

Poniedziałek.
To chyba najlepszy i najkrótszy pobyt w szpitalu, Norbercik po kilku kroplówkach doszedł do siebie. W niedzielę już tylko zabawa była mu w głowie, ale musieliśmy zostać na obserwacji i kontroli .To niebywałe, że nasz Dzióbek tak szybko się odwadnia…, paradoksalnie i do takich sytuacji można się przyzwyczaić i szybko obierać kierunek - szpital.

Tym razem mniej optymistycznie – dopadło nas choróbsko i musieliśmy odwołać zajęcia na przyszły tydzień. Katar (dodajmy, że żaden szczególnie uciążliwy) przeobraził się w zapalenie uszu, gorączkę i chore gardło, a po dwóch dniach standardowego leczenia doczekaliśmy się antybiotyku. Mimo tych dolegliwości Norbercik nie stracił całkiem humoru – bawi się chętnie, ma apetyt, dużo słucha muzyki. Na Nobciowej liście przebojów od pewnego czasu suwerennie panuje elektroniczne i zrytmizowane brzmienie Kraftwerk

Mało piszemy, co nie oznacza, że mało się dzieje. Przeciwnie – brakuje czasu. Norbercikowy terminarz wypełniony jest po brzegi, a Synek bierze chętnie udział w zajęciach. Ostatnimi czasy – co zauważają wszyscy mający kontakt z Nobciem – malutki stał się bardzo grzeczny. Niemal zapomnieliśmy już co oznaczała kategoryczna odmowa udziału w przykładowej rehabilitacji, czy obiadowy protest. Jak za dotknięciem magicznej różdżki – wszystko dla Synka stało się przyjazne i sam wykazuje coraz większą inicjatywę i zaufanie od obcych osób. Nie bez znaczenia jest zapewne fakt, że od pewnego czasu, wspomagany lekarstwem, Norbercik przesypia całe noce, w końcu trafiliśmy na lekarza, który po pięciu nieprzespanych latach trafił medykamentem i od miesiąca śpimy a Norbercik tryska energią. Cieszmy się z pogodnego września!

Rozpoczął się wrzesień, a wraz z nim powrót do przedszkolnych obowiązków. Norbercik ze swoim osobistym terapeutą (w ramach specjalistycznych usług opiekuńczych) ponownie rusza na podbój przedszkola Oczywiście dodatkowo szereg zajęć indywidualnych, na które synek z uśmiechem maszeruje! Wakacje minęły, Norbercik coraz spokojniejszy, dojrzalszy i przede wszystkim wyspany. Nowa terapia daje efekty.